Kirazın Tadı: Film Analizi (1997)
“Kirazın tadından vazgeçebilir misin? Gün doğumunu bir daha hiç görmemeye değer mi? Gökyüzünün o maviliğini, doğanın uyanışını bir daha hiç tatmamayı gerçekten istiyor musun?”
“Kirazın tadından vazgeçebilir misin? Gün doğumunu bir daha hiç görmemeye değer mi? Gökyüzünün o maviliğini, doğanın uyanışını bir daha hiç tatmamayı gerçekten istiyor musun?”
Aşk mantıksızdır, ama ona her zaman ihtiyacımız vardır.
İki seçenek vardı. Sinirlenmek ve gülmek. O gülerdi, her seferinde gülmeyi seçerdi…
“Birden durup dururken içim cız etti, bir baktım yine aynı karın ağrısı, öyle özlemişim ki seni.”
“Seni seven bir kitap gibiyim, ama sayfalar arasındaki boşluklar o kadar büyüdü ki, artık kendimi orada buluyorum.”
İnsanlığın kaderi bir öğretmenin ellerindeyken, uzayın sonsuz yalnızlığında kurulan beklenmedik bir dostluk umudu yeniden tanımlıyor.